Eg vil bli sett

 

Samtidskunsten, inkludert meg sjølv, er så rotete. Alle ropar, ingen blir sett. Vi får ikkje nok, aldri nok likes, aldri det vi vil ha i feeden vår, aldri dei hendene vi EIGENTLEG VILLE SKULLE RØRE VED OSS.

 

Hender vi ikkje kjenner, dei er så langt borte at vi kanskje aldri vil finne dei. Fans som lev på andre planetar, for langt borte til å finne oss på instagram.

 

Alkohol som gir oss kick, kick til neste post, neste sang, neste kreasjon. no skal det skje, no skal alle høyre på meg. No sit eg snart i sofaen på God Morgon Norge, som så mange ser på, eller SÅG PÅ før nokon oppfant internettet. Så då gjeld det å få dei beste bilda, og replikkane, på instagram, og det litt snygt.

 

Fakk, feil tid på dagen, feil døgnrytme, feil kropp og feil kunst. No fell alt saman, samtidskunsten et oss opp innanfra og endar opp som svart maskara alle går med, døgnet rundt, ikkje tid til å vaske han av, fordi nokon ser på meg når eg søv, og då må eg vere beredt.

 

Ikkje sjå på meg naken, ikkje sjå på meg sånn som eg er, ikkje ta på meg, ta på skjermen, trykk at du likar meg, lik meg men ikkje elsk meg, for all del. Kjærleik er framande greier, du skal berre like meg.

Ingen kommentarer

Skriv en ny kommentar

hits